Οδοιποιρικό στην Πορτογαλία (Μέρος 2ο)

ΕΖΗΣΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ, ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Οδοιπορικό στην Πορτογαλία 3/7/04 – 7/7/04 Μερος 2ο

Είναι περίπου δυόμιση ώρες πριν αρχίσει ο αγώνας και φτάνουμε στην πλατεία Ρουσιο όπου στα μάτια μου βλέπω κάτι απίστευτο: Η πλατεία γεμάτη με κόσμο, τουλάχιστον 4 – 5 χιλιάδες με Ελληνικές και Πορτογαλικές σημαίες να κυματίζουν. Όλοι τραγουδούν διάφορα συνθήματα, πίνουν, χοροπηδούν, γελάνε...Μπαίνουμε και εμείς στο πλήθος φωνάζοντας με τους υπόλοιπους συνθήματα. Εκπληκτική ατμόσφαιρα στην πλατεία. Τα πούλμαν που είχαν νοικιάσει τα ελληνικά πρακτορεία περίμεναν τους Έλληνες φιλάθλους να τους πάνε στο γήπεδο...Οι Πορτογάλοι φίλαθλοι αναχωρούν και αυτοι. Μαζί και εμείς πέρνουμε ένα ταξί και φτάνουμε στο γήπεδο. Χωρίς εισιτήριο!

Ό κόσμος είναι πολύς. Η ατμόσφαιρα γιορτινή. Έλληνες και Πορτογάλοι κατευθύνονται προς τις κερκίδες. Έμεις γιορτάζουμε μαζί με όλους, τραγουδάμε όπως τραγουδούν όλοι. Και ξαφνικά γύρω στις 6:30 το απόγευμα μια πομπή με μηχανάκια που είχαν Πορτογαλικές σημαίες περνάει απο μπροστά μας. Περιπου 200 πρέπει να είναι. Τους ακολουθούν αστυνομικοί σε μοτοσυκλέτες και 1 περιπολικό. Συντομα καταλαβαίνουμε οτι η αποστολή των Πορτογαλλων φτάνει στο γήπεδο. Διχως να περάσει 1 λεπτο το πούλμαν με τους παίχτες των Πορτογάλων περνάει απο μπροστά μας σε απόσταση 5 μέτρων. Αναγνωρίζω τον Λουις Φελίπε Σκολάρι, τον Μανίς, τον Παουλέτα και τον Φίγκο απο τα παράθυρα. Το πούλμαν το ακολουθούν περιπολικά και πίσω απο αυτα, μηχανάκια με φιλάθλους! Μολις είδαν το πούλμαν οι πορτογάλοι που ήταν ακόμα έξω απο το γήπεδο ξεσπούν σε ζητωκραυγες και πλησιάζουν το λεοφωρείο. Η τελικός για αυτούς άρχισε!

Η μοίρα όμως που μας έφερε στη Λισσαβώνα μας επεφύλασσε και άλλη μία έκπληξη: Καθώς μένουμε να κοιτάμε την αποστολή των Πορτογάλων, ένα περιπολικό περνάει μετά απο περίπου 5 λεπτά απο μπροστά μας.
- Ρε, λες;
Ναι! Μετα το περιπολικό, 2 μοτοσυκλέτες. Μετα τις 2 μοτοσυκλέτες το πούλμαν της Εθνικής. «Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΧΕ 12 ΘΕΟΥΣ, Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΧΕΙ 11»!!! Το πούλμαν κινείται αργά...βγάζω την σημαία απο τους ώμους και πλησιάζω! Αναγνωρίζω απο τα μπροστινά τζάμια τον κ Τοπαλίδη, ο διπλανός του χαιρετάει τον κόσμο. Το πούλμαν βρίσκεται 3 μέτρα μπροστά μου. Να ο Φύσσας, ο Μπασινάς, ο Νικοπολίδης, ο Ζαγοράκης και ο Κατσουράνης, πιο πίσω ο Δέλλας και ο Καραγκούνης. Με τη σημαία υψωμένη όσο πιο ψηλά γίνεται, πλησιάζω όσο μπορώ. Όλα αυτά μέσα σε δευτερόλεπτα. Φωνάζω:
- «Σκίστε τους!»
και το πούλμαν φεύγει. Ναι, τους είδα απο κοντά. Μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Το βασικό μας πρόβλημα δεν το είχαμε λύσει όμως. Είμασταν χωρίς εισιτήριο και κινδυνέυαμε να μήν δούμε το ματς ούτε απο την τηλεόραση αφού έξω απο το γήπεδο δεν βρήκαμε καμία γιγαντο-οθόνη και οι αστυνομικοί μας είπαν οτι δεν θα υπάρχει. Ρωτάμε που θα έχει γιγαντο-οθόνη για να το δούμε, μας λένε στο Οριέντε! Μπαίνουμε σε ένα ταξί λοιπον, και γραμμή για το Οριέντε. Εκεί υπάρχει ένα πάρκο σε στύλ θερινού σινεμά που θα έδειχνε το ματς. Όμως 30 λεπτά πρίν δεν υπήρχε εισιτήριο για να μπείς ούτε εκει. Συναντάμε και άλλους Έλληνες που μας λένε οτι επειδή δε βρίκανε θα πηγαίνανε στο Κολόμπο. Το Κολόμπο είναι ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο στην Κολέζιο Μιλιτάρ, δίπλα στο στάδιο Ντα Λούζ. Εκεί, μας είπαν, έχει οθόνη στον 2ο όροφο. Λίγο πριν φύγουμε απο το Οριέντε συναντω την Στέφανι, μια κοπέλα απο την Γερμανία που δουλεύει σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό εκει, και ήθελε να δει το ματς με Έλληνες για να μεταφέρει την ατμόσφαιρα. Της λέμε οτι θα πάμε εκεί, εκείνη όμως θέλει να πάει στο Ρουσιο που είναι στο κέντρο και θα έχει πιο πολύ κόσμο. Εμείς θέλαμε όμως να είμαστε κοντά στο γήπεδο.

Φτάνουμε στο εμπορικό κέντρο 10 λεπτά πριν αρχίσει το ματς...Κατευθείαν στον 2ο όροφο να βρούμε τηλεόραση. Καθόμαστε τελικά μπροστά σε ένα βίντεο-γουόλ σε ένα εσωτερικό λούνα-παρκ που υπάρχει εκει. Εκεί βρίσκουμε άλλους 10 περίπου Έλληνες. Στην αίθουσα μπόουλινγκ, λίγα μέτρα πιο μέσα, είναι γεμάτο Πορτογάλους. Με τα πολλά και με τα λίγα το ματς ξεκινάει! Κάποιοι αγοράζουν φαγητό απο τα εστιατόρια και αράζουν στο πάτωμα! Ένας απο αυτούς λέει με νόημα:
- Οτι θα κάναμε και πικ-νικ σε εμπορικό στην Πορτογαλία για την Εθνική δεν το φανταζόμουν!

Θεωρώ πως δεν χρειάζεται να περιγράψω τις στιγμές του ματς. Το ζήσαμε όλοι πολύ έντονα. Το σφύριγμα της λήξης μας βρίσκει όλους αγκαλιασμένους για αυτήν την μεγάλη νίκη.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΕΥΡΩΠΗΣ.

Η φίλη του Θεόφιλου θέλει να πάει στην τουαλέτα! Εμείς θέλουμε να φύγουμε για τα πανηγύρια, να βρεθούμε έξω απο το γήπεδο. Βγαίνοντας απο το εμπορικό, οι Έλληνες ακούγονται παντού. «ΟΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ, ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΩ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΠΟΤΕ». Ο Άγγελος Μενδρινός (δημοσιογράφος του Μέγκα) κάνει ρεπορτάζ έξω απο το γήπεδο. Μας φωνάζει κοντά...είναι live λέει με Αθήνα. Απο ένα μόνιτορ ενός ξένου συνεργείου, βλέπουμε την απονομή...τα πυροτεχνήματα κάνουν την νύχτα μέρα.

«ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΕΥΡΩΠΗΣ»

Μαζί με το απίστευτο ελληνικό μπουλούκι που βγαίνει απο το γήπεδο, φεύγουμε για την κεντρικη πλατεία της Λισσαβώνας, το Ρούσιο. Το μετρό είναι ΜΠΛΕ. ΟΛΗ Η ΛΙΣΣΑΒΩΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΠΛΕ. Είμαστε περήφανοι, είμαστε ευτυχισμένοι, δεν μπορούμε να το πιστεψουμε. Το λέμε μεταξύ μας και δεν το πιστεύουμε. Στο Ρούσιο που φτάνουμε γίνεται της κακομοίρας. Όλη η πλατεία ειναι μπλέ. Περίπου 4000 Έλληνες φωνάζουν, χοροπηδούν, τραγουδούν. Στο άγαλμα επάνω ο Παναγιώτης με το τύμπανο.

«ΟΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ, ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΩ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΠΟΤΕ»

Κάτω γίνεται της τρελής. Αγκαλιά, Έλληνες και Πορτογάλοι τραγουδάμε, χορέυουμε. Ένας Πορτογάλος, ζηλέυει τον τυμπανιστή μας και χτυπάει ρυθμικά ένα κάδο σκουπιδιών. Είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης! Δε σταματάμε να τραγουδάμε. Έρχονται οι κάμερες, και τα κανάλια να καταγράψουν την τρελή αυτή ατμόσφαιρα. Είναι απίστευτο.

Ο Παναγιώτης κατεβαίνει απο το άγαλμα, μαζί με τον Κωσταντίνο και τον Κυριάκο (τα παιδιά απο τα εκδοτήρια) κρατάμε το τύμπανο και ξεκινάμε τον γύρω της πλατείας. Όλοι ακολουθούν απο πίσω. Έλληνες και Πορτογάλοι μαζί. Κάνουμε το γύρω της πλατείας Ρούσιο 2 φορές και φέυγουμε στα σοκάκια. Ο κόσμος που κάθεται στις ταβερνούλες πανηγυρίζει μαζί μας. Και είναι πολλοί οι Έλληνες που έκατσαν να φάνε, αλλα όλοι σηκώνονται και τραγουδούν. Ο κόσμος καταλαβαίνει. Ολα για μάς είναι που είπε και ο Γιώργος Χελάκης στην περιγραφή του. Όλα για τους Έλληνες. Στον ρυθμό του «ΟΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ...» περνάνε 4 ώρες. Η ώρα πάει 4 το πρωί. Ο Θεόφιλος έχει ήδη πάει για ύπνο. Εγω χαιρετάω τα παιδιά και πάω να κλείσω λίγο τα μάτια. Ήμουν ξεθεωμένος. Αλλα ήμουν περήφανος και ευτυχισμένος που το έζησα.

«Να το σηκώσετε και να το κρατήσετε» μου είπε ο πατέρας μου μόλις με πήρε τηλέφωνο. Δε θα μας φύγει. Για 4 χρόνια τουλάχιστον, θα είναι δικό μας.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΕΥΡΩΠΗΣ.

ΟΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ, ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΩ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΠΟΤΕ.

Και με το σύνθημα αυτό, αποκοιμήθηκα...

(Το τρίτο και τελευταίο μέρος θα δημοσιευθεί την Κυριακή 11/7/04 αφου θα συμπληρωθεί 1 εβδομάδα απο την κατάκτηση του τροπαίου)