Οδοιπορικό στην Πορτογαλία (Μέρος 1ο)

ΕΖΗΣΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ, ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Οδοιπορικό στην Πορτογαλία 3/7/04 – 7/7/04

Θεόφιλε, Avril, Νίκο, Γιάννη, Παναγιώτη, Παναγιώτη, Μιχάλη, Μαρία, Κυριάκο, Κώσταντίνε, Jimmy ένα μεγάλο ευχαριστώ που με βοηθήσατε να ζήσω το όνειρο και εγώ.

OBRIGADO PORTUGAL

Η όλη φάση ξεκίνησε απο το πουθενά...λίγο μετά το γκολ του Δέλλα με την Τσεχία. Την 1η Ιουλίου του 2004, θυμάστε...
- Θεόφιλε, πάμε ετσι;
- Έχουμε φύγει ήδη..

Την Παρασκευή κλείσαμε το εισιτήριο απο Νότινγκχαμ για Φάρο, το είχαμε βρεί φτηνά βλέπετε. Χωρίς ξενοδοχείο, χωρίς επιστροφη...Για την Ελλάδα ρε γαμώτο. Με μία μπλούζα επιπλέον για το βράδυ και ενα τζάκετ να υπάρχει ξεκινήσαμε το Σάββατο το πρωί στις 9, απο το Hull, για το Νottingham απ’ οπου θα πετούσαμε για Φάρο. Η πτήση ήταν προγραμματισμένη για τις 16:40 του Σαββάτου και θα έφτανε στο Φάρο στις 19:45. Με 300 Ευρώ στις τσέπες για εισιτήριο αγώνα, εισητήριο επιστροφής και διαμονή, ξεκινήσαμε το ταξίδι μας.

Φτάνοντας στο Φάρο συνηδειτοποιώ οτι δεν είμαστε οι μόνοι...το αεροδρόμιο εχει αρκετές μπλέ σημαίες που δείχνουν πόσοι Έλληνες ήθελαν να ζήσουν το όνειρο όπως και εμείς. Απο το Φάρο όμως έπρεπε να βρούμε τρόπο να φτάσουμε Λισαβώνα και στις πληροφορίες του αεροδρομίου μας είπαν οτι το τελευταίο τρένο είχε ήδη φύγει και ή να πέρναμε ταξί, η να περναμε λεοφορείο που έφευγε στις 1 τα ξημερώματα. Εκεί γνωρίζουμε τον Νίκο και το Γιάννη που ήρθαν και εκείνοι απο την Αγγλία και αποφασίζουμε να νοικιάσουμε ένα αμάξι και να παμε Λισαβώνα οδικώς. Με τα πολλά και με τα λίγα αναχωρήσαμε με ενα Πόλο για Λισαβώνα με οδηγό τον Νίκο και ένα χάρτη παραμάσχαλα. Αναχώρηση απο Φάρο 22:40.

Στην διαδρομή κάνουμε μία στάση για νερό και τουαλέτα σε ένα βενζινάδικο στον αυτοκινητόδρομο. Εκει κατεβαίνω με την Ελληνική σημαία στον ώμο με την υπάλληλο να είναι πολύ πρόθυμη να εξυπηρετήσει. Συνεννοείται ο Θεόφιλος με λίγα ισπανικά και λίγα αγγλικά και έτσι καταφέρνουμε να πάρουμε νερό, σοκολάτες κλπ για τον δρόμο. Στη Λισαβώνα φτάσαμε στις 1 μετά τα μεσάνυχτα. Και αφού περάσαμε την γέφυρα της 25ης Απριλίου προσπαθήσαμε να βρούμε το ξενοδοχείο Σεράτον οπου είχαμε ακούσει οτι υπάρχουν εισητήρια. Μάταια όμως. Χαθήκαμε και ευτυχώς που βρέθηκε ένας υπάλληλος σε κάτι διόδια να μας υποδείξει τον δρόμο για το Στάδιο Ντα Λουζ και απο εκεί για το αεροδρόμιο.

Φτάνουμε στο αεροδρόμιο οπου αφήνουμε προσωρινά το αυτοκίνητο και πέρνουμε ταξι για το ξενοδοχείο της ΕΠΟ. Φτάνοντας εκεί ερχόμαστε για πρώτη φορά σε επαφή με το Ελληνικό στοιχείο...η ΕΠΟ δεν δίνει εισιτήρια, ο κόσμος φωνάζει, ο κ Γκαγκάτσης τα πίνει σύμφωνα με πληροφορίες στο μπαρ του ξενοδοχείου, με τους πιο «εμπειρογνώμονες» να κάνουν λόγω και για ιερόδουλες που μπαινοβγαίνανε!!! Αφού άκρη δε βρέθηκε, φύγαμε για τα εκδοτήρια για να πιάσουμε τουλάχιστον μια καλή θέση για να εξασφαλίσουμε απο εκεί εισιτήριο.

Στα εκδοτήρια έγιναν τα πιο απίστευτα και τραγελαφικά πράγματα. Στις 4 τα ξημερώματα που φτάσαμε, υπήρχαν ήδη 150-200 άτομα στην ουρά που είχαν στρώσει τα σλίπινγκ – μπάγκ και κοιμόντουσαν. Πήραμε και εμείς τη θέση μας λοιπόν πιάνοντας την κουβέντα με τους υπόλοιπους Έλληνες που ήταν εκει. Και τι δε συζητήσαμε...μπάλα, ΕΠΟ, τα ματς της Εθνικής, τους παίχτες, πολιτική...όλα. Και περνούσαν οι ώρες...

Σε κάποια φάση, φτάνει μια παρέα παιδιών απο Γερμανία οδικώς! Κατεβαίνουνε λοιπον 5 παλικάρια, ένας απο αυτούς με ένα τύμπανο, Παναγιώτης το όνομά του. Γύρω στις 8 το πρωί λοιπόν και ενώ ακόμα τα παιδιά κοιμούνται, ο Παναγιώτης παίρνει το τύμπανο, φωνάζει «Έλα, εγερτηριο...» και αρχίζει: «ΟΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ, ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΩ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΠΟΤΕ, ΟΕ» Αμέσως ακολουθούν όλοι όσοι είναι εκεί, ξυπνώντας όσους κοιμούνται και τους Πορτογάλους στις γύρω γειτονιές. Με συνθήματα και κουβεντούλα περάσανε 3 ώρες οπου στο μεταξύ τα 200 άτομα είχαν γίνει 1000. Κάποιοι ήτανε σε επαφή με Ελλάδα και λέγανε οτι θα δώσουν 2000 εισητήρια στα εκδοτήρια σήμερα. Και οτι τα εκδοτήρια θα ανοίγανε στις 11 το πρωί. Ήδη η ώρα είχε πάει 9.30. Ο Παναγιώτης και οι παρέα του συνεχίζανε ακάθεκτοι: «ΟΕ ΕΛΛΑΣ ΟΕ ΟΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΕ ΟΕ, ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΩ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΠΟΤΕ».

Το αποκορύφωμα της ιστορίας ήτανε οταν τραγουδήσανε το «Ειναι βαριά, βαριά η π... του τσολιά» και ντύνονται τσολιάδες! Απίστευτη παρέα! Η ώρες περνούσανε και ο κόσμος που είχε φτάσει τις 2000 είχε αρχίσει να αγανακτεί. Γύρω στις 11.30 έκαναν την εμφάνισή τους 1 κλούβα και αρκετοί Πορτογάλλοι αστυνομικοί. Ένας άλλος Παναγιώτης λέει φωναχτά αυτό που σκέφτονταν αρκετοί: «Να δεις που δεν θα ανοιξουν τα εκδοτήρια σήμερα» Για να μην τα πολυλογούμε στις 3 παρα τέταρτο ένας Πορτογάλος αστυφύλακας με ένα τηλεβόα μας λέει με σπαστά αγγλικά οτι δεν υπάρχουν άλλα εισιτήρια. Αυτό ήταν...ο κόσμος εξαγριώθηκε. Έφυγε. Άλλοι πηγαιναν για το ξενοδοχείο της ΈΠΟ να «τα σπάσουν» όπως λέγανε, άλλοι να βρούν κάπου να κάτσουν να ξεκουραστούν μετα απο το 12ωρο αναμονής.

Έμείς, πήγαμε αεροδρόμιο να παραδώσουμε το αυτοκίνητο και να βρούμε ενα ξενοδοχείο. Μολις τακτοποιήσαμε τα του αυτοκινήτου, φύγαμε για το ξενοδοχείο που κλείσαμε που βρισκοταν στην Πλατεία Ρούσιο στο κέντρο της Λισαβώνας. Έκει αρχίζει το πάρτι και η διασκέδαση...

Συνέχεια στο επόμενο!