Οδοιπορικό στην Πορτογαλία Μέρος 3ο (και τελευταίο)

ΕΖΗΣΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ, ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Οδοιπορικό στην Πορτογαλία 3/7/04 – 7/7/04 Μερος 3ο

…Την Δευτέρα ξύπνησα στις 1 το μεσημέρι. Ένα μπάνιο στο ξενοδοχείο και μετά ένας μικρός περίπατος (μισή ώρα περίπου) στα δρομάκια γύρω απο την πλατεία. Επιστρέφω στο δωμάτιο οπου έφαγα κάτι σάντουιτς που είχα φτιάξει και κάτι σοκολάτες που είχα πάρει μαζι. Τηλέφωνο στο Θεόφιλο κατευθείαν...Κοιμότανε και αυτός. Θα με έπαιρνε μετά μου είπε. Έτσι κάθησα και εγώ στο κρεβάτι και άρχισα να σκέφτομαι τα χτεσινά. Είμαστε στη Λισσαβώνα όπου είδαμε την Εθνική μας ομάδα να στέφεται πρωταθλήτρια Ευρώπης. Φτιάχνω λίγο τα πράγματα μου στο δωμάτιο. Ο Θεόφιλος παίρνει τηλέφωνο όποτε λέμε σε κανενα μισάωρο να πάμε καμιά βολτίτσα στην πόλη. Έτσι και έγινε. Ξεκινάμε την περιπλάνηση πίνοντας ένα καφέ στην καφετέρια που βρίσκεται ακριβώς απέναντι απο τα ανταλακτήρια συναλάγματος. Άθλιος καφες! Πούλμαν με Ελληνικές σημαίες βρίσκονται μπροστά μας καθώς περιμένουν τον κόσμο για να φύγουν να πάνε στην Ελλάδα. Δε τους ζηλέυω!

Μετά τον καφέ ήρθε η ώρα της αναζήτησης ενθυμίων απο την χτεσινή ημέρα. Τι καλύτερο λοιπόν απο τις πρωινές αθλητικές εφημερίδες της Πορτογαλίας; O Jogo, Record, A Bola αγοράστηκαν απο την πρώτη στιγμή. Ένας φίλος στην καφετέρια μας δείχνει και το πρωτοσέλιδο της Ισπανικής Marca. Μόλις την βρίσκω, την αγοράζω και αυτή. Αγοράζουμε και σουβενίρ άπο τα μαγαζάκια στον πεζόδρομο της Rua Augusta που καταλήγει στην Praca do Conercio. Κάνουμε βόλτα στους γύρω δρόμους, θαυμάζοντας την αρχιτεκτονική των περισσότερων κτιρίων που σαν συνοικία, θυμίζουν Πλάκα, με ταβερνούλες να πετάγονται απο το πουθενά, καφενεία. Μια άλλη Αθήνα! Γυρίζουμε στο ξενοδοχείο γύρω στις 7 το απόγευμα, αφήνοντας τα πράγματα που ψωνίσαμε και βγαίνουμε για φαγητό. Καθόμαστε σε ένα μαγαζάκι στην Rua da Prata όπου συνομιλούμε με το σερβιτόρο και μας περιγράφει λίγο τη διατροφή των Πορτογάλων. Μας λέει λοιπόν, οτι στη Λισσαβώνα ο κόσμος τρώει περισσότερο κρέας ενώ σε άλλα πιο παραθαλάσσια μέρη, όπως το Οπόρτο, προτιμούν τα θαλασσινά.

Παρήγγειλα ενα mix κρεατικών και προς μεγάλη μου έκπληξη δεν διέφερε σε τίποτα απο τις μερίδες που σερβίρουν στην Ελλάδα. Το σερβίρουν με πατάτες, σαλάτα και ρύζι. Το κρέας, ψημένο στα κάρβουνα, ήτανε νοστιμότατο. Για την ιστορία, η μερίδα αυτή (μέτρια σε ποσότητα) μαζί με μια σαλάτα και το κουβέρ, μας κόστισε 17 ευρώ κατ’ άτομο. Φεύγουμε απο εκεί και επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο, όπου ετοιμαζόμαστε για μια βραδυνή έξοδο. Κάποιοι Έλληνες μας λένε οτι υπάρχει μια περιοχή που λέγεται Docas και έχει όλα τα νυχτερινα μαγαζιά στη σειρά! Φτάνοντας εκεί, είναι σαν να είμαστε στο Πασαλιμάνι! Η μαρίνα με τις βάρκες μπροστά, και σε μία απόσταση 100 μέτρων, γύρω στα 10 μαγαζιά σε στυλ καφετέριας, κλάμπ. Πολύ όμορφος χώρος αλλά μικρός. Καθήσαμε σε ένα απο αυτά.

Παρήγγειλα μια Καεπιρίνια, που είναι χαρακτηριστικό ποτό των Πορτογάλων. Δεν μπορώ να περιγράψω την γέυση του αλλα μπορώ να πω πως σερβίρεται με κομμάτια λεμονιού, τριμένο παγο, σε ποτήρι του ουίσκυ. Το μόνο σίγουρο με αυτό το ποτό είναι το γεγονός οτι είναι πολύ δυνατό κυρίως για αυτούς που πίνουν τα στάνταρ αλκοολούχα ποτά (Ουίσκυ, Βότκα) διότι για εκείνους που έχουν συνηθίσει στην τσικουδιά και την ρακή, δεν υπάρχει πρόβλημα. Φέυγουμε απο τα Docas περίπου στις 12μισι τρώγοντας ένα «βρώμικο». Ναι, καλά διαβάσατε, καντίνες με «βρώμικα» βρίσκονταν λίγο πιο πέρα. Τίποτα το ίδιαίτερο με αυτό, μακράν πιο γευστικά αυτά στην Ελλάδα. Επιστροφή στην πλατεία Ρουσιο με ταξί, και ύπνος στο ξενοδοχείο. Η κούραση είχε κάνει βλέπετε την εμφάνισή της ξανά.

Την Τρίτη κατεβαίνουμε για πρωινό στο ξενοδοχείο, το οποίο μας απογοήτευσε οικτρά. Έτσι, εγώ και ο Θεόφιλος, φύγαμε για ένα καφέ στην Martin Moniz περπατώντας μέσα απο κάτι σοκάκια και διαπιστώνοντας πως είναι ακριβώς όπως μερικά σοκάκια στην Αθήνα. Στενά πολύ, με μικρέμπορους να πουλούν διάφορα, ζητιάνους κλπ κλπ. Το φημισμένο Galao (προφέρεται «Γαλάο») έρχεται στο τραπέζι μας. Προσπαθούμε να καταλάβουμε τί έγινε. Είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης. Η συζήτηση έρχεται γύρω απο την Λισσαβώνα και τους Πορτογάλους. Τους ευχαριστούμε για όλα. Για την υποδοχή, την συμπεριφορά, τα πανηγύρια...Γυρίζουμε στην Ρουσιο, όπου βρίσκουμε τη φίλη του Θεόφιλου να μας περιμένει. Αποφασίζουμε να ξοδέψουμε την ημέρα στο Κολόμπο (Εμπορικό κέντρο δίπλα στο Ντα Λούζ) μήπως βρούμε κανένα αναμνηστικό του Κυριακάτικου τελικού.

Δε γίνεται όμως να το γυρίσουμε όλο. Σταματάμε μετά απο λίγο...καθόμαστε να φάμε σε ένα Ισραηλίτικο εστιατόρειο (σαν ψητοπωλείο). Τσουχτερός ο λογαριασμός και εκεί! Αφού περάσαμε αρκετές ώρες εκεί, φεύγουμε πάλι για τη Ρούσιο για ένα ποτάκι. Συναντάμε εκεί τον Μιχάλη και τη Μαρία σε μία καφετέρια. Καθόμαστε μαζί τους και αρχίζουμε την συζήτηση...μετα απο αρκετές ώρες (και αφού είχε πια νυχτώσει και ο σερβιτόρος μας ζήτησε ευγενικά να αποχωρήσουμε γιατι κλείνανε) ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την Αθήνα, να βρεθούμε στα πάτρια εδάφη! Να είστε καλά, παιδιά.

Την επόμενη μέρα το πρωί, αεροδρόμιο και επιστροφή στο Χίθροου. Τό όνειρο τελείωσε. Σημασία έχει οτι το ζήσαμε.

Σας ευχαριστώ όλους όσους βοηθήσατε σε αυτό. Να είστε όλοι καλά.

Βασίλης

Υ.Γ: Μερικά πράγματα που μου μείνανε απο την Λισσαβώνα: Πολύ φιλόξενοι άνθρωποι. Ήρεμη ζωή (ειδικά τη Δευτέρα και την Τρίτη), πανέμορφες γυναίκες, φθηνά προιόντα σε σύγκριση με την Ελλάδα, Βραζιλιάνικη ατμόσφαιρα αν και ιστορικά αποδεικνύεται οτι η Βραζιλία είναι η Πορτογαλία της Αμερικής και όχι το ανάποδο.

Οδοιποιρικό στην Πορτογαλία (Μέρος 2ο)

ΕΖΗΣΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ, ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Οδοιπορικό στην Πορτογαλία 3/7/04 – 7/7/04 Μερος 2ο

Είναι περίπου δυόμιση ώρες πριν αρχίσει ο αγώνας και φτάνουμε στην πλατεία Ρουσιο όπου στα μάτια μου βλέπω κάτι απίστευτο: Η πλατεία γεμάτη με κόσμο, τουλάχιστον 4 – 5 χιλιάδες με Ελληνικές και Πορτογαλικές σημαίες να κυματίζουν. Όλοι τραγουδούν διάφορα συνθήματα, πίνουν, χοροπηδούν, γελάνε...Μπαίνουμε και εμείς στο πλήθος φωνάζοντας με τους υπόλοιπους συνθήματα. Εκπληκτική ατμόσφαιρα στην πλατεία. Τα πούλμαν που είχαν νοικιάσει τα ελληνικά πρακτορεία περίμεναν τους Έλληνες φιλάθλους να τους πάνε στο γήπεδο...Οι Πορτογάλοι φίλαθλοι αναχωρούν και αυτοι. Μαζί και εμείς πέρνουμε ένα ταξί και φτάνουμε στο γήπεδο. Χωρίς εισιτήριο!

Ό κόσμος είναι πολύς. Η ατμόσφαιρα γιορτινή. Έλληνες και Πορτογάλοι κατευθύνονται προς τις κερκίδες. Έμεις γιορτάζουμε μαζί με όλους, τραγουδάμε όπως τραγουδούν όλοι. Και ξαφνικά γύρω στις 6:30 το απόγευμα μια πομπή με μηχανάκια που είχαν Πορτογαλικές σημαίες περνάει απο μπροστά μας. Περιπου 200 πρέπει να είναι. Τους ακολουθούν αστυνομικοί σε μοτοσυκλέτες και 1 περιπολικό. Συντομα καταλαβαίνουμε οτι η αποστολή των Πορτογαλλων φτάνει στο γήπεδο. Διχως να περάσει 1 λεπτο το πούλμαν με τους παίχτες των Πορτογάλων περνάει απο μπροστά μας σε απόσταση 5 μέτρων. Αναγνωρίζω τον Λουις Φελίπε Σκολάρι, τον Μανίς, τον Παουλέτα και τον Φίγκο απο τα παράθυρα. Το πούλμαν το ακολουθούν περιπολικά και πίσω απο αυτα, μηχανάκια με φιλάθλους! Μολις είδαν το πούλμαν οι πορτογάλοι που ήταν ακόμα έξω απο το γήπεδο ξεσπούν σε ζητωκραυγες και πλησιάζουν το λεοφωρείο. Η τελικός για αυτούς άρχισε!

Η μοίρα όμως που μας έφερε στη Λισσαβώνα μας επεφύλασσε και άλλη μία έκπληξη: Καθώς μένουμε να κοιτάμε την αποστολή των Πορτογάλων, ένα περιπολικό περνάει μετά απο περίπου 5 λεπτά απο μπροστά μας.
- Ρε, λες;
Ναι! Μετα το περιπολικό, 2 μοτοσυκλέτες. Μετα τις 2 μοτοσυκλέτες το πούλμαν της Εθνικής. «Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΧΕ 12 ΘΕΟΥΣ, Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΧΕΙ 11»!!! Το πούλμαν κινείται αργά...βγάζω την σημαία απο τους ώμους και πλησιάζω! Αναγνωρίζω απο τα μπροστινά τζάμια τον κ Τοπαλίδη, ο διπλανός του χαιρετάει τον κόσμο. Το πούλμαν βρίσκεται 3 μέτρα μπροστά μου. Να ο Φύσσας, ο Μπασινάς, ο Νικοπολίδης, ο Ζαγοράκης και ο Κατσουράνης, πιο πίσω ο Δέλλας και ο Καραγκούνης. Με τη σημαία υψωμένη όσο πιο ψηλά γίνεται, πλησιάζω όσο μπορώ. Όλα αυτά μέσα σε δευτερόλεπτα. Φωνάζω:
- «Σκίστε τους!»
και το πούλμαν φεύγει. Ναι, τους είδα απο κοντά. Μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Το βασικό μας πρόβλημα δεν το είχαμε λύσει όμως. Είμασταν χωρίς εισιτήριο και κινδυνέυαμε να μήν δούμε το ματς ούτε απο την τηλεόραση αφού έξω απο το γήπεδο δεν βρήκαμε καμία γιγαντο-οθόνη και οι αστυνομικοί μας είπαν οτι δεν θα υπάρχει. Ρωτάμε που θα έχει γιγαντο-οθόνη για να το δούμε, μας λένε στο Οριέντε! Μπαίνουμε σε ένα ταξί λοιπον, και γραμμή για το Οριέντε. Εκεί υπάρχει ένα πάρκο σε στύλ θερινού σινεμά που θα έδειχνε το ματς. Όμως 30 λεπτά πρίν δεν υπήρχε εισιτήριο για να μπείς ούτε εκει. Συναντάμε και άλλους Έλληνες που μας λένε οτι επειδή δε βρίκανε θα πηγαίνανε στο Κολόμπο. Το Κολόμπο είναι ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο στην Κολέζιο Μιλιτάρ, δίπλα στο στάδιο Ντα Λούζ. Εκεί, μας είπαν, έχει οθόνη στον 2ο όροφο. Λίγο πριν φύγουμε απο το Οριέντε συναντω την Στέφανι, μια κοπέλα απο την Γερμανία που δουλεύει σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό εκει, και ήθελε να δει το ματς με Έλληνες για να μεταφέρει την ατμόσφαιρα. Της λέμε οτι θα πάμε εκεί, εκείνη όμως θέλει να πάει στο Ρουσιο που είναι στο κέντρο και θα έχει πιο πολύ κόσμο. Εμείς θέλαμε όμως να είμαστε κοντά στο γήπεδο.

Φτάνουμε στο εμπορικό κέντρο 10 λεπτά πριν αρχίσει το ματς...Κατευθείαν στον 2ο όροφο να βρούμε τηλεόραση. Καθόμαστε τελικά μπροστά σε ένα βίντεο-γουόλ σε ένα εσωτερικό λούνα-παρκ που υπάρχει εκει. Εκεί βρίσκουμε άλλους 10 περίπου Έλληνες. Στην αίθουσα μπόουλινγκ, λίγα μέτρα πιο μέσα, είναι γεμάτο Πορτογάλους. Με τα πολλά και με τα λίγα το ματς ξεκινάει! Κάποιοι αγοράζουν φαγητό απο τα εστιατόρια και αράζουν στο πάτωμα! Ένας απο αυτούς λέει με νόημα:
- Οτι θα κάναμε και πικ-νικ σε εμπορικό στην Πορτογαλία για την Εθνική δεν το φανταζόμουν!

Θεωρώ πως δεν χρειάζεται να περιγράψω τις στιγμές του ματς. Το ζήσαμε όλοι πολύ έντονα. Το σφύριγμα της λήξης μας βρίσκει όλους αγκαλιασμένους για αυτήν την μεγάλη νίκη.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΕΥΡΩΠΗΣ.

Η φίλη του Θεόφιλου θέλει να πάει στην τουαλέτα! Εμείς θέλουμε να φύγουμε για τα πανηγύρια, να βρεθούμε έξω απο το γήπεδο. Βγαίνοντας απο το εμπορικό, οι Έλληνες ακούγονται παντού. «ΟΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ, ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΩ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΠΟΤΕ». Ο Άγγελος Μενδρινός (δημοσιογράφος του Μέγκα) κάνει ρεπορτάζ έξω απο το γήπεδο. Μας φωνάζει κοντά...είναι live λέει με Αθήνα. Απο ένα μόνιτορ ενός ξένου συνεργείου, βλέπουμε την απονομή...τα πυροτεχνήματα κάνουν την νύχτα μέρα.

«ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΕΥΡΩΠΗΣ»

Μαζί με το απίστευτο ελληνικό μπουλούκι που βγαίνει απο το γήπεδο, φεύγουμε για την κεντρικη πλατεία της Λισσαβώνας, το Ρούσιο. Το μετρό είναι ΜΠΛΕ. ΟΛΗ Η ΛΙΣΣΑΒΩΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΠΛΕ. Είμαστε περήφανοι, είμαστε ευτυχισμένοι, δεν μπορούμε να το πιστεψουμε. Το λέμε μεταξύ μας και δεν το πιστεύουμε. Στο Ρούσιο που φτάνουμε γίνεται της κακομοίρας. Όλη η πλατεία ειναι μπλέ. Περίπου 4000 Έλληνες φωνάζουν, χοροπηδούν, τραγουδούν. Στο άγαλμα επάνω ο Παναγιώτης με το τύμπανο.

«ΟΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ, ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΩ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΠΟΤΕ»

Κάτω γίνεται της τρελής. Αγκαλιά, Έλληνες και Πορτογάλοι τραγουδάμε, χορέυουμε. Ένας Πορτογάλος, ζηλέυει τον τυμπανιστή μας και χτυπάει ρυθμικά ένα κάδο σκουπιδιών. Είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης! Δε σταματάμε να τραγουδάμε. Έρχονται οι κάμερες, και τα κανάλια να καταγράψουν την τρελή αυτή ατμόσφαιρα. Είναι απίστευτο.

Ο Παναγιώτης κατεβαίνει απο το άγαλμα, μαζί με τον Κωσταντίνο και τον Κυριάκο (τα παιδιά απο τα εκδοτήρια) κρατάμε το τύμπανο και ξεκινάμε τον γύρω της πλατείας. Όλοι ακολουθούν απο πίσω. Έλληνες και Πορτογάλοι μαζί. Κάνουμε το γύρω της πλατείας Ρούσιο 2 φορές και φέυγουμε στα σοκάκια. Ο κόσμος που κάθεται στις ταβερνούλες πανηγυρίζει μαζί μας. Και είναι πολλοί οι Έλληνες που έκατσαν να φάνε, αλλα όλοι σηκώνονται και τραγουδούν. Ο κόσμος καταλαβαίνει. Ολα για μάς είναι που είπε και ο Γιώργος Χελάκης στην περιγραφή του. Όλα για τους Έλληνες. Στον ρυθμό του «ΟΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ...» περνάνε 4 ώρες. Η ώρα πάει 4 το πρωί. Ο Θεόφιλος έχει ήδη πάει για ύπνο. Εγω χαιρετάω τα παιδιά και πάω να κλείσω λίγο τα μάτια. Ήμουν ξεθεωμένος. Αλλα ήμουν περήφανος και ευτυχισμένος που το έζησα.

«Να το σηκώσετε και να το κρατήσετε» μου είπε ο πατέρας μου μόλις με πήρε τηλέφωνο. Δε θα μας φύγει. Για 4 χρόνια τουλάχιστον, θα είναι δικό μας.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΕΥΡΩΠΗΣ.

ΟΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ, ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΩ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΠΟΤΕ.

Και με το σύνθημα αυτό, αποκοιμήθηκα...

(Το τρίτο και τελευταίο μέρος θα δημοσιευθεί την Κυριακή 11/7/04 αφου θα συμπληρωθεί 1 εβδομάδα απο την κατάκτηση του τροπαίου)

Οδοιπορικό στην Πορτογαλία (Μέρος 1ο)

ΕΖΗΣΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ, ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Οδοιπορικό στην Πορτογαλία 3/7/04 – 7/7/04

Θεόφιλε, Avril, Νίκο, Γιάννη, Παναγιώτη, Παναγιώτη, Μιχάλη, Μαρία, Κυριάκο, Κώσταντίνε, Jimmy ένα μεγάλο ευχαριστώ που με βοηθήσατε να ζήσω το όνειρο και εγώ.

OBRIGADO PORTUGAL

Η όλη φάση ξεκίνησε απο το πουθενά...λίγο μετά το γκολ του Δέλλα με την Τσεχία. Την 1η Ιουλίου του 2004, θυμάστε...
- Θεόφιλε, πάμε ετσι;
- Έχουμε φύγει ήδη..

Την Παρασκευή κλείσαμε το εισιτήριο απο Νότινγκχαμ για Φάρο, το είχαμε βρεί φτηνά βλέπετε. Χωρίς ξενοδοχείο, χωρίς επιστροφη...Για την Ελλάδα ρε γαμώτο. Με μία μπλούζα επιπλέον για το βράδυ και ενα τζάκετ να υπάρχει ξεκινήσαμε το Σάββατο το πρωί στις 9, απο το Hull, για το Νottingham απ’ οπου θα πετούσαμε για Φάρο. Η πτήση ήταν προγραμματισμένη για τις 16:40 του Σαββάτου και θα έφτανε στο Φάρο στις 19:45. Με 300 Ευρώ στις τσέπες για εισιτήριο αγώνα, εισητήριο επιστροφής και διαμονή, ξεκινήσαμε το ταξίδι μας.

Φτάνοντας στο Φάρο συνηδειτοποιώ οτι δεν είμαστε οι μόνοι...το αεροδρόμιο εχει αρκετές μπλέ σημαίες που δείχνουν πόσοι Έλληνες ήθελαν να ζήσουν το όνειρο όπως και εμείς. Απο το Φάρο όμως έπρεπε να βρούμε τρόπο να φτάσουμε Λισαβώνα και στις πληροφορίες του αεροδρομίου μας είπαν οτι το τελευταίο τρένο είχε ήδη φύγει και ή να πέρναμε ταξί, η να περναμε λεοφορείο που έφευγε στις 1 τα ξημερώματα. Εκεί γνωρίζουμε τον Νίκο και το Γιάννη που ήρθαν και εκείνοι απο την Αγγλία και αποφασίζουμε να νοικιάσουμε ένα αμάξι και να παμε Λισαβώνα οδικώς. Με τα πολλά και με τα λίγα αναχωρήσαμε με ενα Πόλο για Λισαβώνα με οδηγό τον Νίκο και ένα χάρτη παραμάσχαλα. Αναχώρηση απο Φάρο 22:40.

Στην διαδρομή κάνουμε μία στάση για νερό και τουαλέτα σε ένα βενζινάδικο στον αυτοκινητόδρομο. Εκει κατεβαίνω με την Ελληνική σημαία στον ώμο με την υπάλληλο να είναι πολύ πρόθυμη να εξυπηρετήσει. Συνεννοείται ο Θεόφιλος με λίγα ισπανικά και λίγα αγγλικά και έτσι καταφέρνουμε να πάρουμε νερό, σοκολάτες κλπ για τον δρόμο. Στη Λισαβώνα φτάσαμε στις 1 μετά τα μεσάνυχτα. Και αφού περάσαμε την γέφυρα της 25ης Απριλίου προσπαθήσαμε να βρούμε το ξενοδοχείο Σεράτον οπου είχαμε ακούσει οτι υπάρχουν εισητήρια. Μάταια όμως. Χαθήκαμε και ευτυχώς που βρέθηκε ένας υπάλληλος σε κάτι διόδια να μας υποδείξει τον δρόμο για το Στάδιο Ντα Λουζ και απο εκεί για το αεροδρόμιο.

Φτάνουμε στο αεροδρόμιο οπου αφήνουμε προσωρινά το αυτοκίνητο και πέρνουμε ταξι για το ξενοδοχείο της ΕΠΟ. Φτάνοντας εκεί ερχόμαστε για πρώτη φορά σε επαφή με το Ελληνικό στοιχείο...η ΕΠΟ δεν δίνει εισιτήρια, ο κόσμος φωνάζει, ο κ Γκαγκάτσης τα πίνει σύμφωνα με πληροφορίες στο μπαρ του ξενοδοχείου, με τους πιο «εμπειρογνώμονες» να κάνουν λόγω και για ιερόδουλες που μπαινοβγαίνανε!!! Αφού άκρη δε βρέθηκε, φύγαμε για τα εκδοτήρια για να πιάσουμε τουλάχιστον μια καλή θέση για να εξασφαλίσουμε απο εκεί εισιτήριο.

Στα εκδοτήρια έγιναν τα πιο απίστευτα και τραγελαφικά πράγματα. Στις 4 τα ξημερώματα που φτάσαμε, υπήρχαν ήδη 150-200 άτομα στην ουρά που είχαν στρώσει τα σλίπινγκ – μπάγκ και κοιμόντουσαν. Πήραμε και εμείς τη θέση μας λοιπόν πιάνοντας την κουβέντα με τους υπόλοιπους Έλληνες που ήταν εκει. Και τι δε συζητήσαμε...μπάλα, ΕΠΟ, τα ματς της Εθνικής, τους παίχτες, πολιτική...όλα. Και περνούσαν οι ώρες...

Σε κάποια φάση, φτάνει μια παρέα παιδιών απο Γερμανία οδικώς! Κατεβαίνουνε λοιπον 5 παλικάρια, ένας απο αυτούς με ένα τύμπανο, Παναγιώτης το όνομά του. Γύρω στις 8 το πρωί λοιπόν και ενώ ακόμα τα παιδιά κοιμούνται, ο Παναγιώτης παίρνει το τύμπανο, φωνάζει «Έλα, εγερτηριο...» και αρχίζει: «ΟΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΛΕ ΟΛΕ, ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΩ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΠΟΤΕ, ΟΕ» Αμέσως ακολουθούν όλοι όσοι είναι εκεί, ξυπνώντας όσους κοιμούνται και τους Πορτογάλους στις γύρω γειτονιές. Με συνθήματα και κουβεντούλα περάσανε 3 ώρες οπου στο μεταξύ τα 200 άτομα είχαν γίνει 1000. Κάποιοι ήτανε σε επαφή με Ελλάδα και λέγανε οτι θα δώσουν 2000 εισητήρια στα εκδοτήρια σήμερα. Και οτι τα εκδοτήρια θα ανοίγανε στις 11 το πρωί. Ήδη η ώρα είχε πάει 9.30. Ο Παναγιώτης και οι παρέα του συνεχίζανε ακάθεκτοι: «ΟΕ ΕΛΛΑΣ ΟΕ ΟΕ, ΕΛΛΑΣ ΟΕ ΟΕ, ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΩ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΠΟΤΕ».

Το αποκορύφωμα της ιστορίας ήτανε οταν τραγουδήσανε το «Ειναι βαριά, βαριά η π... του τσολιά» και ντύνονται τσολιάδες! Απίστευτη παρέα! Η ώρες περνούσανε και ο κόσμος που είχε φτάσει τις 2000 είχε αρχίσει να αγανακτεί. Γύρω στις 11.30 έκαναν την εμφάνισή τους 1 κλούβα και αρκετοί Πορτογάλλοι αστυνομικοί. Ένας άλλος Παναγιώτης λέει φωναχτά αυτό που σκέφτονταν αρκετοί: «Να δεις που δεν θα ανοιξουν τα εκδοτήρια σήμερα» Για να μην τα πολυλογούμε στις 3 παρα τέταρτο ένας Πορτογάλος αστυφύλακας με ένα τηλεβόα μας λέει με σπαστά αγγλικά οτι δεν υπάρχουν άλλα εισιτήρια. Αυτό ήταν...ο κόσμος εξαγριώθηκε. Έφυγε. Άλλοι πηγαιναν για το ξενοδοχείο της ΈΠΟ να «τα σπάσουν» όπως λέγανε, άλλοι να βρούν κάπου να κάτσουν να ξεκουραστούν μετα απο το 12ωρο αναμονής.

Έμείς, πήγαμε αεροδρόμιο να παραδώσουμε το αυτοκίνητο και να βρούμε ενα ξενοδοχείο. Μολις τακτοποιήσαμε τα του αυτοκινήτου, φύγαμε για το ξενοδοχείο που κλείσαμε που βρισκοταν στην Πλατεία Ρούσιο στο κέντρο της Λισαβώνας. Έκει αρχίζει το πάρτι και η διασκέδαση...

Συνέχεια στο επόμενο!

ΚΑΙ ΦΕΥΓΩ ΓΙΑ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ...AND I'M OFF TO PORTUGAL

NAI AYTO EINAI. ΟΛΑ ΚΛΕΙΣΤΗΚΑΝ. ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΙΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ. ΕΛΛΑΔΑΑΑΑΑΑΑΡΑ

AND YES! EVERYTHING IS BOOKED, I'M OFF TO PORTUGAL TO EXPERIENCE THE GREEK PRIDE AND THE MAGNIFICENT ATMOSPHERE THAT GREEKS CREATED.

VIVA GRECIA!!!